ارزش ویژه برند

میانگین نمرات

۲/۳

۳/۳

۶/۳

۶/۳

۶/۳

۲/۳

۵/۳

همانطور که در جدول ۵-۱ نشان داده شده است، نمرات نظرات خانوده در باره برند و وفاداری برند دارای کمترین میانگین هستند. بنابراین می توان نتیجه گرفت که نظرات خانواده های افراد مورد مطالعه در باره برند و میزان وفاداری آنها نسبت به متغیرهای آگاهی،تداعی،کیفیت و ارزش ویژه برند درسطح پایینی است. لازم به ذکر است که میانگین نظرات خانواده و وفاداری از میانگین مورد انتظار(۳) بالاتر بوده ولی نسبت به سایر متغیرها پایین تر بوده است.

( اینجا فقط تکه ای از متن درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. )

۵-۳٫ بررسی یافته های پژوهش با توجه به آزمون همبستگی پیرسون
فرضیه اول : نظرات مثبت خانواده درباره برند با آگاهی برند رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۱۲۱/۰) می توان گفت که بین اطلاعات مثبت در مورد یک برند در خانواده با آگاهی برند رابطه معنی داری دارد. این مسئله بیانگر این است که هرگونه افزایشی در ارائه اطلاعات مثبت در مورد برند در خانواده موجب افزایش آگاهی برند می شود و بر عکس. نتیجه حاصل با تحقیق یاسین و زهاری(۲۰۱۱)، گیل و دیگران ( ۲۰۰۷ )، موری و دیرگرا ( ۲۰۰۲ ) ، یادگاری نیارکی(۱۳۸۷) همراستاست.
فرضیه دوم: نظرات مثبت خانواده درباره برند با تداعی از برند رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۵۳۴/۰) می توان گفت که بین اطلاعات مثبت در مورد یک برند در خانواده با تداعی برند رابطه معنی داری دارد. این مسئله بیانگر این است که هرگونه افزایش در ارائه اطلاعات مثبت در مورد برند در خانواده موجب افزایش تداعی برند می شود و بر عکس. نتیجه حاصل با تحقیق یاسین و زهاری(۲۰۱۱)، گیل و دیگران ( ۲۰۰۷ ) ، اولزن (۱۹۹۳) و نیارکی(۱۳۸۷) همراستاست.
فرضیه سوم: نظرات مثبت خانواده درباره برند با کیفیت درک شده رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۵۷/۰) می توان گفت که بین اطلاعات مثبت در مورد یک برند در خانواده با کیفیت درک شده رابطه معنی داری دارد. این مسئله بیانگر این است هرگونه افزایش در ارائه اطلاعات مثبت در مورد برند در خانواده موجب افزایش کیفیت درک شده می شود و بر عکس. نتیجه حاصل با تحقیق یاسین و زهاری(۲۰۱۱)،گیل و دیگران ( ۲۰۰۷ ) و یادگاری نیارکی(۱۳۸۷) همراستاست.
فرضیه چهارم: نظرات مثبت خانواده درباره برند با وفاداری رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۳۲۱/۰) می توان گفت که بین اطلاعات مثبت در مورد یک برند در خانواده با وفاداری رابطه معنی داری دارد. این مسئله بیانگر این است که هرگونه افزایش در ارائه اطلاعات مثبت در مورد برند در خانواده موجب افزایش وفاداری می شود و بر عکس.
فرضیه پنجم: ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی با آگاهی رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۰۲۳/۰ و غیر معنادار) می توان گفت که بین ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی با آگاهی رابطه معنی داری وجود ندارد. بنابراین فرضیه فوق رد می شود
فرضیه ششم: ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی با تداعی رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۴۵۲/۰) می توان گفت که بین ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی با تداعی رابطه معنی داری دارد. این مسئله بیانگر این است که هرگونه افزایشی در ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی موجب افزایش در تداعی می شود و بر عکس.
فرضیه هفتم: ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی با کیفیت درک شده رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۴۷۳/۰) می توان گفت که بین ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی با کیفیت درک شده رابطه معنی داری دارد. این مسئله بیانگر این است که هرگونه افزایشی در ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی موجب افزایش در کیفیت درک شده می شود و بر عکس.
فرضیه هشتم: ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی با وفاداری رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۱۲۵/۰) می توان گفت که بین ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی با وفاداری رابطه معنی داری دارد. این مسئله بیانگر این است که هرگونه افزایشی در ارتباطات دهان به دهان الکترونیکی موجب افزایش در وفاداری می شود و بر عکس. نتیجه حاصل با یافته های آتاناسیوس(۲۰۱۳) همراستاست.
فرضیه نهم: آگاهی به برند با ارزش ویژه برند رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۰۶۹/۰ و غیر معنادار) می توان گفت که بین آگاهی به برند با ارزش ویژه برند رابطه معنی داری وجود ندارد و فرضیه فوق را نمیتوان پذیرفت. نتیجه حاصل با یافته های تحقیقات آتاناسیوس(۲۰۱۳)، گیل و دیگران ( ۲۰۰۷)، ضربی و دیگران ( ۱۳۸۷ ) و شفیع ها و دیگران ( ۱۳۷۸ ) همراستا بوده و با نتایج مطالعات ساهین و زهیرکیتاپسی(۲۰۱۱)، آکر ( ۱۹۹۱ و ۱۹۹۶)، یو و دیگران (۲۰۰۰و۲۰۰۲)، زینبایر و بکی^[۵۴](۲۰۰۴)، اتیلگان(۲۰۰۶)، گیلانی نیا و موسویان(۱۳۸۹)، شمس و دیگران(۱۳۸۷)، یادگاری نیارکی(۱۳۸۷) همراستا نیست.
فرضیه دهم: تداعی برند با ارزش ویژه برند رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۶۸۳/۰) می توان گفت که بین تداعی برند با ارزش ویژه برند رابطه معنی داری وجود دارد. این مسئله بیانگر این است که هرگونه افزایش در تداعی برند موجب افزایش ارزش ویژه ی برند می شود و بر عکس. نتیجه حاصل با مطالعات آتاناسیوس(۲۰۱۳)، ساهین و زهیرکیتاپسی(۲۰۱۱)، آکر ( ۱۹۹۱ و ۱۹۹۶)، یو و دیگران ( ۲۰۰۰ و ۲۰۰۲ )، بکی(۲۰۰۴)، اتیلگان ( ۲۰۰۶ )، شمس ( ۱۳۸۷) و یادگاری نیارکی(۱۳۸۷) همراستاست اما با یافته های تحقیقات گیل و دیگران ( ۲۰۰۷ )، هرندی و رحیم نیا(۱۳۹۱)، موسویان(۱۳۸۹)، تحقیق ضربی و دیگران (۱۳۸۷ ) و شفیع ها و دیگران ( ۱۳۷۸) همراستا نیست.
فرضیه یازدهم: کیفیت درک شده با ارزش ویژه برند رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۷۹۳/۰) می توان گفت که بین کیفیت درک شده با ارزش ویژه برند رابطه معنی داری وجود دارد. این مسئله بیانگر این است که هرگونه افزایش در کیفیت درک شده موجب افزایش ارزش ویژه­ی برند می­ شود و بر عکس. نتیجه حاصل با نتیجه مطالعات آتاناسیوس (۲۰۱۳)، ساهین و زهیرکیتاپسی(۲۰۱۱)، آکر ( ۱۹۹۱ و ۱۹۹۶ )، یو و دیگران ( ۲۰۰۰ و ۲۰۰۲)، بکی (۲۰۰۴ )، اتیلگان(۲۰۰۶)، هرندی و رحیم نیا(۱۳۹۱)، گیلانی نیا و موسویان(۱۳۸۹)، شمس و دیگران (۱۳۸۷) و ضربی و دیگران ( ۱۳۸۷ ) همراستاست. اما با یافته های تحقیقات گیل و دیگران ( ۲۰۰۷ ) و شفیع ها و دیگران ( ۱۳۷۸ ) همراستا نیست.
فرضیه دوازدهم: وفاداری با ارزش ویژه برند رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج آزمون (مقدار همبستگی برابر با ۴۶۱/۰) می توان گفت که بین وفاداری با ارزش ویژه برند رابطه معنی داری وجود دارد. این مسئله بیانگر این است که هرگونه افزایش در وفاداری موجب افزایش ارزش ویژه ی برند می شود و بر عکس. نتیجه حاصل با نتیجه مطالعات آتاناسیوس(۲۰۱۳)، ساهین و زهیرکیتاپسی(۲۰۱۱)، آکر (۱۹۹۱ و ۱۹۹۶)، یو و دیگران (۲۰۰۰ و ۲۰۰۲)، زینبایر و بکی (۲۰۰۴)، اتیلگان(۲۰۰۶)، گیل و دیگران (۲۰۰۷)، هرندی و رحیم نیا(۱۳۹۱)، گیلانی نیا و موسویان(۱۳۸۹)، شمس و دیگران (۱۳۸۷)، ضربی و دیگران (۱۳۸۷) و شفیع ها و دیگران (۱۳۷۸) همراستاست.
۵-۴٫ بررسی یافته های پژوهش با توجه به مدل تحلیل مسیر و مدل معادلات ساختاری
با توجه به مدل ارائه شده و معادلات ساختاری بین متغیرها و اثرات مستقیم و غیر مستقیم وکل متغیرها بر روی یکدیگر می توان درجه تاثیر کلیه متغیر ها را مورد بررسی قرار داد . همانطور که قبلا بیان شد بین کلیه متغیرهاروابط معنی داری وجود دارد. در این راستا فرضیات تحقیق از بعد میزان اثرگذاری هریک از متغیرها بر یکدیگر بیان شده و نتایج مربوطه ارائه می گردد.
فرضیه اول : نظرات مثبت خانواده درباره برند با آگاهی رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج بدست آمده از مدل تحلیل مسیر، ملاحظه می شود که نظرات مثبت خانواده درباره برند با آگاهی رابطه معنی دار دارد و ضریب استاندارد اثر برابر ۲۹/۰ می باشد. بدین معنا که به ازای تغییر در یک واحد اطلاعات مثبت در خانواده ما شاهد ۲۹/۰ تغییر در متغیر آگاهی می باشیم.
فرضیه دوم: نظرات مثبت خانواده درباره برند با تداعی از برند رابطه معنی دار دارد
با توجه به نتایج بدست آمده از مدل تحلیل مسیر، ملاحظه می شود که نظرات مثبت خانواده درباره برند با تداعی از برند رابطه معنی دار دارد و ضریب استاندارد اثر برابر ۵۵/۰ می باشد. بدین معنا که به ازای تغییر در یک واحد اطلاعات مثبت در خانواده ما شاهد ۵۵/۰ تغییر در متغیر تداعی از برند می باشیم.
فرضیه سوم: نظرات مثبت خانواده درباره برند با کیفیت درک شده رابطه معنی دار دارد

از طرفی دیگر، عطف کلمه (أرجلکم) بنا بر قرائت به نصب، به (أیدیکم) از جهاتی مشکل دارد که از آن جمله است:
الف) لازم می آید که بین معطوف و معطوف علیه با جمله ای اجنبی فاصله ایجاد شود که این امر در باب عطف جایز نیست.
ب) لازم می آید که قبل از استیفای غرض از جمله و تمام شدن مفاد آن به جمله های دیگر منتقل شود که هیچ ارتباطی با آن نداشته باشد.
ج)این احتمال مخالف با فصاحت قرآن است. اگر کسی اشکال کند که قرائت به جرّ (أرجلکم) به جهت نزدیکی با مجرور است که در اصطلاح به آن عطف بالجوار می گویند، نه عطف. در جواب می گوییم: این احتمال از جهاتی مردود است:
۱- کسر به جهت نزدیکی با مجرور قبیح و تنها هنگام ضرورت شعری جایز است.
۲-کسر بر جوار هنگامی صحیح است که انسان را به اشتباه نیندازد، در حالیکه در این آیه اگر کسر از این باب باشد انسان اشتباه کرده و گمان می کند که به جهت عطف است.
نتیجه این که: آیه صریح است در مسحی که امامیه به آن قائلند. جالب توجّه آن که برخی از علمای اهل سنت تصریح نموده اند بر این که آیه ظهور در مسح پاها دارد نه شستن، ولی به جهت وجود روایات غسلیّه و ترجیح آن ها بر ظاهر کتاب، روایات را بر آیه مقدّم داشته اند که از آن جمله: ابن حزم^[۵۲]، فخر رازی^[۵۳]، شیخ ابراهیم حلبی^[۵۴]، شیخ ابوالحسن سندی حنفی^[۵۵]، شیخ محمد عبده^[۵۶]، شیخ برهان الدین حلبی^[۵۷]، و شافعی^[۵۸] را می توان نام برد.
با مراجعه به روایات فریقین به وجود روایات فراوانی پی می بریم که تصریح در مسح هر دو پا دارد که تعداد زیادی از آن ها صحیح السند است:
۳-۱۰-۴ روایات اهل سنت
حمیدی به سند خود از ابن عبد خیر نقل می کند: علی بن ابیطالب(ع) را دیدم که روی هر دو پایش را مسح نمود…^[۵۹]
عبد الله بن احمد بن حَنبل با سند خود از ابن عبد خیر نقل می کند: دیدم علی (ع) را که وضو گرفت و سپس روی دو پای خود را مسح نمود^[۶۰].
هم چنین به سند دیگری از علی (ع) نقل کرده که فرمود: «من باطن هر دو پا را سزاوارتر به مسح از ظاهر آن دو می دانستم تا این که رسول خدا را دیدم که ظاهر آن دو را مسح می نمود^[۶۱]»
حضرت در این حدیث گویا به این نکته اشاره دارند که اگر بنا بر قیاس و حکم به رأی باشد، باید کف پاها مسح شود، ولی انسان باید متعبد بوده و گوش به فرمان صاحب شریعت باشد.
ابو داود به سند خود از نزال بن سبره نقل می کند که گفت: علی (ع) نماز ظهر را در «رحبه» خواند، آنگاه مشغول برآوردن حوائج مردم شد تا وقت عصر شد. کوزه ای از آب بر او حاضر کردند، مشتی از آب برداشته و صورت و دو دستش را شست، سپس سر و پایش را مسح کرد…
آنگاه فرمود: دیدم که رسول خدا (ص) این گونه وضو گرفت و این وضوی کسی است که در دین بدعت وارد نکرده است^[۶۲].
به همین مضمون نیز، از عبدالله بن احمد بن حنبل و نسائی نقل شده است^[۶۳].
تمیم مازنی نقل می کند: رسول خدا(ص) را دیدم که وضو گرفت و هر دو پای خود را مسح کرد^[۶۴].
صحابه نیز معتقد به مسح پا در وضو بوده اند:
عبدالله بن احمد بن حنبل به سند خود از سفیان نقل می کند: علی (ع) را دیدم که وضو گرفت و روی هر دو پای خود را مسح نمود^[۶۵].
طبری به سند خود از ابن عباس نقل می کند: وضو عبارت است از دو شستن و دو مسح کردن^[۶۶].
طحاوی به سند خود از نافع نقل می کند: عبدالله بن عمر هنگام وضو هرگاه نعلینش در پاهایش بود ظاهر پاهایش را مسح می کرد و می فرمود: پیامبر (ص) این چنین می کرد^[۶۷].
ابن أبی شیبه به سند خود از حمید نقل می کند: انس هنگامی که هر دو پای خود را مسح می کرد آن را مرطوب می نمود^[۶۸].
۳-۱۰-۵ تابعین و قول به مسح
طبری به سند خود از امام باقر(ع) نقل می کند که فرمود: «بر سر و دو پایت مسح کن^[۶۹]»
و نیز از شعبی نقل می کند: حکم در هر دو پا مسح است^[۷۰].
همو به سند خود از مصاحب عکرمه در سفر نقل می کند: او را من ندیدم که پاهایش را در وضو بشوید و تنها آن را مسح می نمود^[۷۱].
هم چنین قتاده در تفسیر آیه وضو نقل می کند که فرمود: «خداوند دو غسل و دو مسح را در وضو واجب کرده است^[۷۲]»
همو از عکرمه نقل می کند: وظیفه در هر دو پا شستن نیست، بلکه آنچه نازل شده مسح است^[۷۳].
ابن ابی شیبه به سند خود از حسن بن بصری نقل می کند: «آنچه در وضو واجب است، همانا مسح بر هر دو پاست^[۷۴]»
ابن سعد به سند خود از ابراهیم نخعی نقل می کند: «هر کسی از مسح اعراض کند از سنت اعراض کرده و این نیست مگر از شیطان، یعنی ترک مسح^[۷۵]»
اینها برخی از روایاتی بود که از طرق اهل سنت رسیده است که متأسفانه کمتر توجهی به آنها ندارند و در عوض، روایات مربوط به شستن پاها را نقل می کنند که غالبا از حیث سند ضعیف است و این نیست مگر به دلیل آن که در این دسته از روایات، احادیث عثمان بن عفان هست.
۳-۱۰-۶ روایات اهل بیت علیه السلام
کلینی (ره) به سند خود از امام صادق (ع) نقل می کند که فرمود: «…مسح کن بر جلوی سر خود و نیز بر دو پایت با ترتیب، بدین شکل که مسح را از پای راست خود شروع کن^[۷۶]»
هم چنین به سند خود از امام صادق (ع) نقل می کند که فرمود: «شخصی هست که شصت یا هفتاد سال از عمرش می گذرد، در حالیکه هیچ یک از نمازهایش قبول درگاه الهی نیست. راوی می گوید: عرض کردم: چگونه؟ فرمود: زیرا می شوید آنچه را که خداوند امر به مسح آن نموده است^[۷۷]»
همو به سند خود از سالم و غالب بن هذیل نقل می کند که از امام باقر(ع) از مسح بر دو پا سوال نمودیم؟ حضرت فرمود: این، همان چیزی است که جبرئیل به آن خبر داده است^[۷۸].
شیخ صدوق (ره) به سند خود از امام صادق (ع) نقل می کند که فرمود: «شخصی چهل سال خدا را عبادت می کند، در حالی که به دستور او در باب وضو عمل نکرده است، زیرا آنچه را که مأمور به مسح آن است می شوید^[۷۹]»
زراره که از راویان قابل اعتماد ائمه و از شاگردان امام باقر(ع) است از آن حضرت درباره مسح پا روایت می کند، وی می گوید: از امام باقر درباره مسح پا سؤال شد، آن حضرت در پاسخ فرمودند: مسح پا همان چیزی است که از طرف خداوند به وسیله ی جبرئیل نازل شده است^[۸۰].
زراره در جایی دیگر نقل می کند: از امام باقر(ع) درباره ی کیفیت وضوی حضرت رسول اکرم(ص)، سوال شده که ایشان دستور دادند تشت آبی آوردند، حضرت برای وضو گرفتن به ترتیب صورت، دست راست و دست چپش را شست سپس سر و دو پای خود را با خیسی دست که از آب وضو مانده بود مسح کرد و فرمود: از اول سر انگشتان تا کعب پا را باید مسح کرد. پرسیدند کعب پا کجا است؟ حضرت فرمودند: بند پا و پایین تر از ساق پا است^[۸۱].

( اینجا فقط تکه ای از متن پایان نامه درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. )

اینها برخی از روایات صحیح السند است که ذکر شد، به دلیل اختصار از ذکر مابقی منصرف شدم، شاید برخی تصور کنند که در کتب اهل سنّت روایتی از پیامبر(ص) درباره لزوم مسح بر پا وارد نشده است، در حالیکه با یک بررسی یافتیم که روایات بسیاری از آنها وجود دارد که بیانگر وضوی رسول خدا و اصحاب او است.
۳- ۱۱ریشه اختلاف در وضو
چرا در موضوعی که پیامبر(ص) و صحابه روزی چند بار آن را تکرار می کرده اند اختلاف هست؟ موضوعی که این همه مورد تأکید رسول خدا(ص) بوده تا جایی که شرط صحت نماز قرار گرفته است^[۸۲].
اعتقاد به غنا و استحکام منابع احکام و عمق تمدن اسلامی این سوال را مطرح می سازد که: چگونه این وثاقت و دقت در فقه و تاریخ اسلامی حتی در مورد کاری که قرآن، آن هم فقط در یک آیه به صراحت حکم آن را بیان کرده و راهبر و مقتدای مسلمانان یعنی پیامبر خاتم(ص) روزانه حداقل پنج نوبت آن عمل را در منظر عموم انجام می داده است و هر روز در هر نوبت شاهدانی حرکات نبی(ص) را ثبت و آن را گزارش می کرده اند نتوانسته است از تعدد برداشت ها و شیوه ها جلوگیری کند. اگر این امر واضح و آشکار، این همه دستخوش اضطراب و خمول شود، چگونه می توان به صحت و وثاقت سایر گزارش ها و شوؤنی که حتی ممکن است بیش از یک بار در بیان یا عمل پیامبر اکرم (ص) اتفاق نیفتاده اند و مستند به آیه قرآنی هم نیستند، اطمینان داشت؟
ما معتقدیم در آیه ی شریفه قرآن، فهم مفسران از آیه و سخن وسیره پیامبر اکرم(ص) در این مورد ابهامی وجود ندارد و تغییرات و توجیهات پس از عصر پیامبر اکرم (ص) به دلائل اجتهادی پدید آمده است. منشأ پیدایش برخی تفاوت ها در کیفیت نماز و وضو، به دو عامل اساسی برمی گردد:
دور شدن از عصر حضور پیامبر اکرم (ص) و پیدایش سوالات جدید، با گذشت زمان و دور شدن از عصر نبی اکرم و پیدایش مسائل و سؤالات جدیدی در زمینه های مختلف (از جمله در زمینه مسائل مربوط به نماز و وضو) اهل سنّت که راه دسترسی به بیانگر حکم الهی را بسته می دیدند برای یافتن پاسخ سؤالات خود، با اجتهاد و سلیقه خود به پاسخ آنها پرداختند.
اما از دیدگاه شیعه ائمه معصومین، مفسِّر و بیانگر حکم الهی بعد از نبی اکرم و بنا به سفارش ایشان بودند. آنان تا حدود ۲۵۰ سال پس از رحلت نبی اکرم، نیز دسترسی به مبیِّن و مفسر احکام الهی داشتند و ائمه(ع) آنچه را که حکم الهی بود تبیین می کردند، مثلا در مسائلی چون: آیا می توان با کفش نماز خواند؟ آیا اگر بر روی زمین و محل سجده نمازگزار چیزی غیر از اجزای زمین (مثل فرش) فاصله شود، می توان بر آن سجده کرد یا نه؟ آیا خواندن سوره هایی که سجده واجب دارد در قرائت نماز جایز است و … در حالیکه اهل سنت در این امور به فهم و رأی خود استناد کرده اند.
شیعه با تکیه بر روایات اهل بیت(ع) در مورد وضوی پیامبر (ص)، طریقه وضو گرفتن را برگزیده است، ولی اهل سنت از طریق فقهای اربعه، فقه خود را أخذ کرده اند.
تغییرات و تشریعاتی که از سوی خلفا، پس از رحلت رسول اکرم (ص) صورت گرفت. مانند مسئله تکتف (دست بسته نماز خواندن) عموما از زمان عمر خلیفه دوم مرسوم شد. به عنوان نمونه وقتی اسیران فارس را نزد وی آوردند، آنان مقابل عمر دست بسته ایستادند. وی علت این امر را جویا شد، گفتند ما مقابل امیران و بزرگان خود به جهت احترام این گونه می ایستیم. عُمر از این نحوه اظهار ادب خوشش آمد و گفت خوب است ما هم در مقابل خداوند در نماز این گونه بایستیم^[۸۳].
در مسئله وضو آمده است که وضوی همه ی مسلمانان تا خلافت عثمان صورت واحدی داشته و مانند وضوی کنونی شیعه بوده است. این مسئله با آیه قرآن نیز تطبیق دارد که می فرماید: «وامسحو برؤوسکم و أرجلکم» در این آیه خداوند امر به مسح سر و پاها نموده است، در حالیکه اهل تسنن پاها را می شویند، علت تغییر وضو این بود که عثمان در اواسط دوران خلافت خود نسبت به چگونگی وضوی پیامبر گرفتار تردید شد، او سپس وضوی پیامبر را به شکلی که اکنون در میان اهل سنّت مرسوم است اعلام نمود.
متقی هندی در کنزالعمال از ابی مالک دمشقی نقل می کند: اختلاف در وضو از زمان خلافت عثمان شروع شد^[۸۴].
بخاری و مسلم با سند خود از حمران نقل می کنند: عثمان بن عفان آبی خواست تا وضو بگیرد، آنگاه دست راستش را تا آرنج سه بار شست سپس دست چپ خود را نیز چنین کرد، آنگاه سر خود را مسح کرده و پای راست و چپ خود را با برآمدگی ها هر کدام سه بار شست، سپس گفت: رسول خدا(ص) را دیدم که اینگونه وضو می گرفت^[۸۵].

سطح چهارم: بکارگیری استراتژی پیام^[۱۵۶]:
در هم پیوندی استراتژیک، پیام ها باید در هر رسانه ای ظاهر شود و مدیر، رسانه مناسب را برای پیام جستجو می کند. در این سطح از هم پیوندی تبلیغات تشخیص داده می شود نه فقط در کانالهای ارتباطی کلاسیک، بلکه این تخصیص براساس تمامی نقاط تماس با مشتری صورت می گیرد.

( اینجا فقط تکه ای از متن پایان نامه درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. )

سطح پنجم: هم پیوندی کلی^[۱۵۷]:
هم پیوندی کلی عبارتست از اینکه یک برند یا ایده در رأس قرار گرفته و تمامی فعالیت شرکت براساس آن انجام می شود.
در این قسمت براساس تحقیق کلاتیکو (۲۰۰۸) ارکان^[۱۵۸] چهارگانه IMC را بیان کرده سپس ارتباط متقابل بین سطوح چهارگانه و ارکان چهارگانه IMC را مطرح می کنیم.
سطح اول – رکن اول: هماهنگی تاکتیکی (محتوا^[۱۵۹]):
شولتز و شولتز (۱۹۹۸) اشاره می کنند به اینکه اولین سطح از IMC به هماهنگی تمامی عناصر ارتباطات بازاریابی به منظور دستیابی به تزایف و انسجام تمرکز می کند. تأکید بر اثربخشی در فعالیتهای حوزه بیرونی ارتباطات به منظور دستیابی به «یک نگاه»، «یک صدا» در سراسر برنامه IMC است. اگرچه تأکید در این مرحله هماهنگی است، که شامل ابزارها و کانال های ارتباطات بازاریابی با اهداف می شود لکن اساساً تحویل یک پیام منسجم و روشن (محتوا) برای حداکثر کردن اثر ارتباطات مد نظر می باشد. (دانکن و کی وود، ۱۹۹۶). بنابراین هدف نهائی عبارتست از اینکه مخاطبان هدف (ذی نفعان) در اذهانشان یک پیام هم پیوند و یگانه را دریافت کنند. بنابراین اثربخشی (نتیجه) هم پیوندی در این مرحله میزان تحقیق و دستیابی به این هدف می باشد. سطح دوم – رکن دوم: تعبیر و تفسیر جدید در حوزه ارتباطات بازاریابی(کانال^[۱۶۰]):
«کانالها» در این مرحله کانالها از نقطه نظر مشتریان (ذی نفعان) مد نظر است به عبارت دیگر شناسائی آن کانالهای که مشتریان و مصرف کنندگان ترجیح می دهند وآنها را از همه مناسبتر یافته اند. این دیدگاه از ارتباطات بازاریابی به بازاریابی کمک می کند در ارائه و تحویل پیام های مناسبتر (محتوا) که بطور مؤثرتری با مخاطبان هدف ارتباط برقرار می کند. توانائی برای تعامل و برقراری ارتباط با مشتریان هدف در نقاط تماس مرجح و بنابراین تحویل و دریافت پیام ها با شرایط فوق اثربخشی (نتایج) IMC را در این سطح تعیین می کند. سطح سوم – رکن سوم: کاربرد فناوری اطلاعات(ذی نفعان^[۱۶۱]):
سطح سوم به ذی نفعان به عنوان یک رکن IMC اهمیت می دهد بخاطر اینکه فناوری اطلاعات ظرفیت های بزرگتری را برای سازمانها در درک و فهم و شناسان بهتر سودآوری و مصرف کنندگان، مناسب بوسیله ایجاد و مدیریت پایگاه های اطلاعاتی که شامل داده های تجربی می شود، فراهم (تدارک) می آورد. دانش عمیقتر از مصرف کنندگان، شرکتها را برای برقراری ارتباط مؤثرتر با مخاطبانشان بوسیله ایجاد پیام های هدفمندتر شده (محتوا) و استفاده از نقاط تماس مرجح (کانالها) و بکارگیری تکنیکها و ابزار ارزشیابی (بعنوان یک روش برای ارزیابی نتایج)، که اجازه می دهد به بازاریابان برای شناسائی آنچه که برای گروه مصرف کنندگان سودآور می باشد، و آنهائیکه در خطر از دست رفتن هستند و آنهائیکه رشد بالقوه ای در آینده ندارند، توانا می سازد
Schultz & Schultz, 1998)).
سطح چهارم – رکن چهارم: هم پیوندی مالی و استراتژیک(نتایج^[۱۶۲]):
سازمانهایی که بر این سطح از بکارگیری و اجراء IMC می رسند آنهائی هستند که درک کاملی از هم پیوندی دارند و نمایش می دهند بهترین عملیات را در بکارگیری و مدیریت پایه ها و سطوح IMC . در این سطح، مدیریت عالی اساساً مرتبط شده اند با تخصیص منابع و واحدهای سازمانی و قادرند برای بکارگیری سیستم ارزیابی که آنها را برای تحلیل دقیقتر روابط بین بازده ها و سرمایه گذاریها در ارتباطات بازاریابی قادر می سازد. شولتز و شولتز (۱۹۹۸) رکن IMC در این مرحله عبارتست از ارزیابی نتایج و از اهمیت ویژه ای برخوردار است ، چرا که سازمانها قادرند درک دقیقتری از مجموع اهداف سودمندتر و ذی نفعان چندگانه مناسبتر را داشته باشند. بعلاوه، مدیران را قادر می سازد برای شناسائی نقاط تماس مناسب تر با ذی نفعانشان (کانالها) و تعامل و گفتگو و روابط موفقی بواسطه تبادل پیام های معنی بخشی (محتوا) با آنان.
در نمودار ۱۱-۲ روابط متقابل سطوح IMC شولتز و شولتز (۱۹۹۸) و ارکان IMC آمده است.

استحکام

مناسب بیرون

مناسب بیرون، مرد پسند، غربی

استوار

استوار،مستحکم

2-12) نظریه های مربوط به ویژگی های شخصیتی
نظریه ویژگی های شخصیت یکی از مهم ترین محدوده های نظری در مطالعه شخصیت است. بر اساس این نظریه، شخصیت افراد از خصوصیات و صفات گسترده ای ترکیب یافته است. برای مثال در نظر بگیرید که خودتان چگونه شخصیت یک دوست نزدیکتان را توصیف می کنید. به احتمال زیاد، از تعدادی از ویژگی های او مانند اجتماعی بودن ، مهربانی و خونسردی نام می برید. منظور از «ویژگی» یک خصوصیت نسبتاً پایدار است که باعث می شود افراد به شیو های خاصی رفتار کنند. نظریه ویژگی های شخصیت بر خلاف سایر نظریه های شخصیت مانند نظریه های روانکاوانه و انسان گرایه، بر تفاوت های بین افراد تمرکز دارد. ترکیب و تعامل ویژگی های مختلف است که شخصیت یک فرد را تشکیل می دهد و این برای هر شخص، یگانه و منحصر به فرد است. نظریه ویژگی های شخصیت بر تعیین و اندازه گیری این خصوصیات فردی شخصیت تمرکز دارد.

( اینجا فقط تکه ای از متن پایان نامه درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. )

• نظریه گوردون آلپورت: در سال 1936، گوردون آلپورت، روانشناس، متوجه شد که تنها در یک فرهنگ لغات انگلیسی، بیش از 4000 واژه برای توصیف ویژگی های مختلف شخصیت وجود دارد. او این ویژگی ها را در سه سطح رده بندی نمود:

• ویژگی های اصلی: ویژگی هایی که بر کل زندگی فرد غالب است، تا جایی که آن شخص معمولاً به خاطر این ویژگی ها شناخته می شود.

• ویژگی های مرکزی: خصیصه های عمومی که پایه های اصلی شخصیت را شکل می دهند.

• ویژگی های ثانویه: ویژگی های که گاهی به نگرش ها یا اولویت ها مربوط هستند و غالباً تنها در وضعیت های خاص یا تحت شرایط خاص پایدار می شوند. به عنوان نمونه می توان به مضطرب شده به هنگام صحبت در میان جمع یا بی صبری در هنگام انتظار در صف اشاره کرد.

• نظریه ریموند کاتل: ریموند کاتل یکی از نظریه پردازان ویژگی های شخصیت، تعداد ویژگی های اصلی شخصیت را از بیش از 4000 مورد که در لیست اولیه آلپورت وجود داشت به 171 مورد تقلیل داد. او این کار را عمدتاً از طریق حذف ویژگی های غیر متداول و ترکیب خصوصیات مشترک انجام داد. کاتل سپس نمونه بزرگی از افراد را برای این 171 ویژگی مختلف مورد ارزیابی قرار داد. وی آنگاه با بهره گرفتن از یک روش آماری به نام تحلیل عوامل، ویژگی های نزدیک به هم را معین کرد و سرانجام لیست خود را به تنها 16 ویژگی شخصیت کاهش داد. به گفته کاتل، این 16 ویژگی، منبع و منشأ شخصیت تمام انسان ها می باشند. او همچنین یکی از پر کاربردترین آزمون های ارزیابی شخصیت به نام پرسشنامه عامل را طراحی کرد.

• نظریه سه بعد شخصیت آیزنگ: هانس آیزنگ^[33] روانشناس انگلیسی، مدلی برای شخصیت بر پایه تنها سه ویژگی عمومی بنا کرد:

• درونگرایی/ برونگرایی: درونگرایی مستلزم جهت دهی توجه و تمرکز بر روی تجربیات درونی است در حالی که برونگرایی به تمرکز و توجه بر سایر مردم و محیط ارتباط دارد.

• تهییج پذیری/پایداری هیجانی: این بعد از نظریه ویژگی های شخصیت آیزنگ، به دمدمی مزاجی در مقابل خونسردی و آرامی مربوط است.

• روان پریشی گرایی: آیزنگ بعداً پس از مطالعه افرادی که از بیماری روانی رنج می برند، بعد دیگری از شخصیت را به نظریه خود افزود. او این بعد را روان پریشی گرایی نامید.

نظریه پنج عامل شخصیت: نظریه های کاتل و آیزنک موضوع پژوهش های بسیاری قرار گرفته است و برخی از نظریه پردازان عقیده دارند گه کاتل بر روی تعداد زیادی ویژگی تمرکز کرده است و آیزنک بر روی تعداد کمی. در نتیجه، یک نظریه جدید ویژگی های شخصیت به نام نظریه پنج عامل شکل گرفت. این مدل پنج عامل شخصیت نشانگر پنج ویژگی اصلی است که در تعامل با یکدیگر، شخصیت انسان را شکل می دهند. این پنج ویژگی را به عنوان پنج ویژگی عمده نامگزاری نموده اند. این ویژگی ها عبارتند از: برونگرایی^[34]، سازگاری^[35]، وظیفه شناسی^[36]، ثبات عاطفی^[37]، گشودگی و استقبال از تجربه^[38] (احمدی کمرپشتی،1392،صص10-8).
2-13) مفهوم تجانس نام تجاری - خویشتن مصرف کننده

• خویشتن مصرف کننده

افراد معانی خاص را به مایملک خود نسبت می دهند زیرا این دارایی ها را بخشی از وجود خود می پندارند. معانی ای که مصرف کنندگان به دارایی هایشان نسبت می دهند کلید فهم الگوی مصرف و محرک های انگیزشی در جهت مصرف نمادگرایانه است. تحقیقات این موضوع را تأئید نموده اند که رابطة معناداری بین نام تجاری مورد استفاده و دریافت مصرف کنندگان از آنچه که هستند یا به عبارت دیگر احساس آنها نسبت به خود، وجود دارد. به گفتة بلک (1988)، که یکی از پیشگامان نظریه پردازی در مورد مفهوم خویشتن بوده است « تمام آنچه که یک فرد می تواند در مورد خود شرح دهد، فقط پیکر یا قدرت فیزیکی او نیست، بلکه شامل لباسهایش، خانه اش، همسر و فرزندانش، نیاکان و دوستانش، معروفیت و شغلش، زمین و حساب بانکی او نیز میشود» (عشقی پور، 1390، صص8و7). مفهوم خویشتن به عنوان ابزاری مفید جهت فهم و توضیح رفتار مصرف کننده برای انتخاب یک نام تجاری کاربرد دارد. این مفهوم این فرض را مطرح می سازد که مصرف کنندگان محصولات و یا نام های تجاری ای را ترجیح می دهند که بسیار شبیه به تصویری است که از خود دارند یا شبیه به آن تصویری است که علاقه دارند، از خود داشته باشند ( p.115, 2010,Usakli and Balogiu ). در تئوری های نوین مرتبط با خویشتن، دارایی های مادی به عنوان یک موضوع متصل با هویت در نظر گرفته می شود. صرفنظر از استفاده از دارایی ها به منظور بهبود احساس افراد نسبت به خود، مصرف کنندگان از دارایی هایشان به منظور ابراز وجود خود در برابر دیگران نیز استفاده می کنند. همانطور که در شکل(2-8)، نشان داده می شود، ساختار خویشتن، ساختار پیچیده ای است. می توان ساختار خویشتن را در دو سطح کلّی بیان داشت. در سطح فردی به دلیل اهمیت نمادین برای مصرف کنندگان در ارتباط با بنا کردن و حفظ انچه که خویشتن خویش می پندارند، محصولات مورد استفاده قرار می گیرند که در برخی مقالات از آن به عنوان خود مستقل یا خود فردی^[39] نام برده می شود. در سطح دیگر که همانا سطح اجتماعی است، محصولات به منظور ابراز خویشتن خویش مصرف کننده، در برابر دیگران مورد استفاده قرار می گیرند که در برخی مقالات از آن به عنوان خد غیر مستقل یا خود اجتماعی^[40] نام برده می شود. خود مستقل به سه دستظ خود واقعی، خود مطلوب و خود آرمانی تقسیم می گردد. خود واقعی آن چیزی است که وجود دارد ولی خود مطلوب آن چیزی است که مصرف کننده تمایل دارد که باشد و در نهایت خود آرمانی عبارت است از ادراک مشتری از آنچه که او آرمانی می پندارد (عشقی پور، 1390، ص 8).
خویشتن مصرف کننده
خود مستقل (فردی)
خود غیرمستقل (اجتماعی)
درون گروهی
برون گروهی
درون گروهی
درون گروهی
درون گروهی
شکل2-8) ساختار خویشتن مصرف کننده(عشقی پور، 1390، ص 8).

جنبه­ های شخصی اعتماد
مارتینز پنج ویژگی بزرگ جنبه های شخصی را به صورت زیر بیان می کند.
وظیفه شناسی^[۱۳۱]: شامل رفتارهایی مانند کار سازماندهی شده و سخت که قابل اطمینان، قابل اعتماد و مسئولیت پذیر باشد. نقطه مقابل آن بی­دقتی و عدم مسئولیت­ پذیری است.
خوشایندی^[۱۳۲]: شامل رفتارهایی مانند دوست داشتن، با نزاکت و مؤدب بودن و ماهیت خوب، مشارکتی بودن، بخشیدن و عفو کردن و عاطفه و احساس خوب داشتن نقطه مقابل آن سرد و خشن و غیر منصفانه بودن است.
ثبات انسانی^[۱۳۳]: شامل فقدان هیجان، افسردگی، عصبانیت، نگرانی و عدم اطمینان است. نقطه مقابل آن اعمال عصبی خواهد بود.
گشودگی تجربیات^[۱۳۴]: شامل خلاقیت، نو آوری، مصمم بودن و هوشیاری است.
برون گرایی^[۱۳۵]: شامل خوش مشربی، شور و اشتیاق، پر­حرف و فعال بودن است. (مارتینز ۲۰۰۲: ۷۵۹). نقطه مقابل آن دروغگویی، ساکت و کم رو و خجالتی است.
جنبه­ های مدیریتی اعتماد
جنبه های مدیریتی با ابعاد زیر ارزیابی می­شوند:
مدیریت تیمی^[۱۳۶]: این بعد به مدیریت اثر بخش تیم و موفقیت در انجام اهداف فردی و اداره کردن تعارض درون گروه­ ها اشاره دارد.
تقسیم اطلاعات^[۱۳۷]: این بُعد بر تمایل به بازخورد عملکرد فردی و آشکار کردن اطلاعات مربوط به سازمان در یک جو منصفانه اشاره دارد.
حمایت کاری^[۱۳۸]: این بُعد به تمایل به حمایت کارکنان موقعی که ضرورت وجود دارد و فراهم کردن اطلاعات مربوط به شغل برای توفیق فعالیت ها اشاره دارد.

(( اینجا فقط تکه ای از متن درج شده است. برای خرید متن کامل فایل پایان نامه با فرمت ورد می توانید به سایت feko.ir مراجعه نمایید و کلمه کلیدی مورد نظرتان را جستجو نمایید. ))

قابلیت اطمینان^[۱۳۹]: که شامل تمایل به گوش دادن، توجه به پیشنهادها، اجازه دادن به دیگران که در بیان احساسات خود آزاد باشند و به قبول اشتباهات و اطمینان یافتن از اینکه کارکنان از مقام و موقعیت خود لذت می­برند و قابل اطمینان هستند اشاره دارد (مارتینز، ۲۰۰۲:۷۶۰).
ترکیب جنبه­ های شخصی و مدیریتی در اعتماد سازمانی
نتایج تحقیق مارتینز نشان می­دهد که بین روابط اعتماد در یک سازمان و شیوه ­های مدیریتی ارتباط وجود دارد. این یافته ها از تحقیق تایلر و دگوی^[۱۴۰] حمایت می­ کند. بنا­ بر نظر آنها اعتماد از تصمیم کارکنان و اختیار آنها در سازمان تاثیر می­پذیرد. این مدل نشان می­دهد که شخصیت مدیران ممکن است، غیر مستقیم، از زیر­دستان تاثیر پذیرد (مارتینز، ۲۰۰۲:۷۶۵).
خوشایندی
وظیفه شناسی
چاره اندیشی
ثبات احساسی
برون گرایی
تقسیم اطلاعات
حمایت کاری
قابلیت اطمینان
مدیریت تیمی
گشودگی
درستکاری
انصاف
نیّات (توجه)
شکل (۲-۳ ) مدل مارتینز

۳-۹-۳-۲٫ طبقه ­بندی بیرد و آمند^[۱۴۱]

اعتماد افقی
این اعتماد شامل روابط بین همکاران می­باشد.
اعتماد عمودی
این اعتماد شامل روابط بین سرپرستان و زیردستان و یا رئیس و مرئوس می­باشد.
اعتماد خارجی
این اعتماد شامل روابط بین سازمان و ارباب رجوع یا عرضه­کنندگان می­باشد(حسن زاده،۱۳۸۵).

۴-۹-۳-۲٫ طبقه ­بندی مورفی^[۱۴۲]

اعتماد سطح خرد
اعتماد سطح خرد از طریق تجربیات مشترک شکل می­گیرد و از باور فرد به اعتبار، صلاحیت و موقعیت موضوع مورد اعتماد نشأت می­گیرد. شکل­ گیری اعتماد سطح خرد نسبتاً مشکل است اما در صورت ایجاد، پیوند عمیقی بین افراد ایجاد می­ کند. این پیوند عمیق باعث ایجاد هویت­های مشترک، اهداف مشترک و صورت­های ضمنی دانش می شود که نمی­تواند به راحتی به خارج از روابط انتقال یابد.
اعتماد سطح میانه
اعتماد سطح میانه بر اساس ویژگی­ها و مشخصه­های شخصی از قبیل قومیت ، مذهب ، چهره ، گویش و یا نژاد می­باشد. به نظر می­رسد که اعتماد سطح میانه در روابط بازرگانی که تعاملات اولیه را شکل می­دهد. نقش اساسی داشته باشد. این نوع از اعتماد با کلیشه­سازی مرتبط است و در ایجاد اثر اولین برخورد^[۱۴۳] مورد استفاده قرار می­گیرد. اعتماد سطح میانه نسبتاً مؤثر است اما لزوماً مکانیسم دقیقی برای شناسایی مشروعیت همکار آموزشی نیست.
اعتماد سطح کلان
اعتماد در سطح کلان به باور یک بازیگر به قوانین و مؤسسات رسمی اطلاق می­ شود و همان چیزی است که ساکو^[۱۴۴] (۲۰۰۸) از آن به حسن نیت^[۱۴۵] تعبیر می­ کند. حسن نیت یا اعتماد سطح کلان زمانی ایجاد می­ شود که یک فرد به خوبی و محبت انسان­ها ایمان داشته باشد، یا اینکه وی معتقد باشد که مسئولیت موضوع مورد اعتماد می ­تواند از طریق موسسات رسمی (مثل سیستم های قانونی) تضمین شود. اعتماد سطح کلان برای پل زدن یا ایجاد ارتباط بین افراد فراتر از ارتباطات اولیه مهم است. این ارتباط و پل زدن­ها بخصوص برای ایجاد روابط بین مرزهای فرهنگی، نژادی، مذهبی و اجتماعی مهم است. مورفی (۲۰۰۲) معتقد است که این سطوح (مقیاس های) اعتماد نباید به عنوان مکانیزم­ های مستقل در نظر گرفته شوند، بلکه آن­ها با توجه به زمینه مورد مطالعه با هم هم­پوشانی دارند(مورفی، ۲۰۰۲ :۵۹۴).
اعتماد منظم‌تر
اعتماد سطح کلان
از اعتقاد به مؤسسات رسمی و با حسن نیت شکل می گیرد
ریسک بیشتر، عمومیت بیشتر
توسط باورهای منظم تر شکل می گیرد
افراد را قادر می سازد که بین جوامع پل بزنند
اعتماد سطح میانه
بر اساس انتسابات نژادی ، مذهبی، خویشاوندی و غیره است